Zamiast wielkiego narożnika, który zjadłby cały metraż, postawiłam na sofa bed o klasycznej, zaokrąglonej linii. Obicie w kolorze surowego lnu, z delikatnym połyskiem nici, natychmiast wprowadziło atmosferę śródziemnomorskiego lenistwa. Klucz tkwi w szczegółach: nogi mebla powinny być toczone, najlepiej z lekkim patynowaniem, a poduszki tak wypełnione, by nie traciły kształtu po kilku godzinach siedzenia. Ten konkretny model miał wbudowany mechanizm, który pozwalał wysunąć siedzisko do przodu. Przy okazji zaoszczędziłam masę nerwów, bo znalazłam wersję z klasyczną kratką na plecach. Zdalna od współczesnych błyszczących metaloplastycznych ozdób. Kiedy pierwszy raz rozłożyłam pościel, poczułam się, jakbym spędzała wakacje w gospodarstwie agroturystycznym pod Awinionem. Efekt byłby jednak dużo gorszy, gdybym nie pomyślała o codziennym bałaganie.

Żaden wystrój nie przetrwa próby czasu, jeśli za drzwiami szafy panuje chaos. W małym mieszkaniu szczególnie bolesne staje się przechowywanie pościeli, koców i poduszek gościnnych. Pod tym kątem sprytnym rozwiązaniem okazał się bed with storage. To nie żaden wymysł producentów, a rzeczywista konieczność. Wybrałam model z dębowym bokiem, pomalowanym wapienną bielą i delikatnie przetartym papierem ściernym. Wewnątrz, pod unoszonym stelażem, zmieściłam cztery komplety pościeli, dwa koce termiczne i zapasowe prześcieradła. Dzięki temu nie musiałam inwestować w osobną komodę, która zepsułaby lekki, prowansalski klimat. Przy okazji postawiłem na materac o średniej twardości – 16 cm pianki wysokoelastycznej na listwowej podstawie. Każdy, kto spał na zbyt miękkim materacu wie, że prowansja to przede wszystkim zdrowy sen.

Sypialnia w stylu prowansalskim musi oddychać, ale w bloku z lat 70. nierzadko brakuje miejsca na obszerną szafę. Tu z pomocą przychodzi połączenie tapicerowanego zagłówka z funkcją skrytki. Wybrałam model z prostym, stalowym stelażem i tapicerowanym wezgłowiem w kolorze bladej moreli. Prawdziwym odkryciem okazała się velvet upholstery – aksamitna tkanina, która pod światło mieni się delikatnie jak stara satyna. Wbrew obawom, welur nie jest tu pretensjonalny, wręcz przeciwnie - nadaje wnętrzu miękkiej, domowej głębi. Do tego kilka lnianych poduszek z haftowanymi gałązkami lawendy i wieczorne czytanie książki staje się rytuałem. W małym pokoju, gdzie na co dzień sypiam ja, a w weekendy przyjmuję gości, musiałam znaleźć system do szybkiego składania łóżka. Z pomocą przyszedł mechanizm z opcją składania oparcia.

Inwestycja w pull-out sofa z funkcją spania to był strzał w dziesiątkę. Ten typ mebla wygląda jak typowa kanapa na cienkich nóżkach, ale po pociągnięciu za ukrytą rączkę rozkłada się w płaską powierzchnię. Mechanizm wysuwany do przodu nie wymaga odsuwania stolika kawowego, co w ciasnym salonie jest zbawienne. Wybrałam model z obiciem w szarobeżowym odcieniu, pikowanym w regularną kratkę. Dzięki temu nawet gdy kanapa jest złożona, przypomina sofę z wiejskiego domu. Przy zakupie zwróciłam uwagę na jakość materaca: 16-centymetrowa pianka na sprężynach kieszeniowych sprawia, że goście nie narzekają rano na ból pleców. Największym testem był jednak wieczór z trzema osobami kanapa musiała pomieścić dodatkowe poduszki i koce.

Codzienne użytkowanie takiej kanapy pokazało, że prowansalia to także odpowiedzialność za detale. Bawełniane poszewki łatwiej utrzymać w czystości niż jedwab, a len z czasem robi się jeszcze piękniejszy. Do tego doszła kwestia stelaża. Wielu producentów oszczędza na listwach, stosując cienkie sklejki. Tymczasem slatted frame z giętych listew bukowych daje materacowi odpowiednie podparcie i wentylację. Bez tego wilgoć zbierałaby się w gąbce, a po roku spania pojawiłby się nieprzyjemny zapach. W mojej sypialni zastosowałam stelaż z regulacją twardości w odcinku lędźwiowym. Dla gości, którzy wolą twardsze podłoże, wystarczy przestawić plastikowe krzywki. Przyznam, że sama eksperymentowałam z różnymi ustawieniami, zanim znalazłam swój złoty środek.

Salon z wydzieloną strefą do spania to wyzwanie, zwłaszcza gdy chce się zachować prowansalski luz. Odseparowanie strefy gościnnej od wypoczynkowej udało mi się za pomocą ażurowego regału z sosnowego drewna. Na półkach stanęły ceramiczne dzbanki, suszone zioła w lnianych woreczkach i kilka książek z fotografiami południowej Francji. Pod regałem znalazło się miejsce na składane krzesło obite tkaniną w drobne kwiaty. Gdy nadchodził wieczór, wystarczyło wyjąć click-clack mechanism z blokadą i rozłożyć oparcie do poziomu podłogi. Ten system, stosowany często w nowoczesnych sofach, tutaj sprawdził się zaskakująco dobrze. Nie wymagał przesuwania mebli ani wyjmowania poduszek. Wystarczył jeden ruch dźwigni i kanapa zamieniała się w łóżko o wymiarach 140 na 200 cm. Długo szukałam modelu, który nie wyglądałby jak typowy mebel na kółkach z marketu.

Ostatnim elementem układanki było oświetlenie. W provence style interiors często królują kute lampy z kloszami w kształcie dzwonów. Niestety, na rynku łatwo trafić na tandetne imitacje z cienkiej blachy. Poszłam na kompromis i wybrałam lampę stojącą z abażurem plecionym z rafii. Stożkowy klosz rzucał ciepłe, rozproszone światło na tapicerowaną sofę i podłogę z desek. Na oknach zawisły lniane firanki w kolorze niebarwionego lnu, które filtrowały popołudniowe słońce. Dzięki temu pokój nie nagrzewał się latem, a zimą nabierał przytulnego blasku. Długo walczyłam z pokusą kupna wielkiej, designerskiej lampy podłogowej, ale ostatecznie postawiłam na prostotę i naturalne materiały. Efekt? Każdy, kto wchodzi do tego mieszkania, mówi to samo: pachnie wakacjami. I o to chodziło od samego początku.

• 글쓰기

• 수정
• 삭제
• 목록